Zabytki

Pałacyk Myśliwski w Tarnowie Jeziernym

Historia tego miejsca sięga początków XIII wieku. To właśnie z tego okresu pochodzą pierwsze wzmianki o miejscowości Tarnów. Czas po­wstania kasztelani i budowy grodu nie jest znany. Powszechnie przyjmuje się, że nastąpi­ło to w końcu XIII wieku. Zespół obronny składał się z grodu wzniesionego na usypanym stożku o wysokości ok. 12 m, otoczonym fosą oraz umocnionego podgrodzia.

Pod koniec XIV wieku Tarnów został nadany rodowi Rechenbergów, którzy to za zgodą księcia legnickiego rozpoczęli budowę twierdzy o konstrukcji drewniano – ziemnej. Warownia ta uległa zniszczeniu w XV wieku. W miejscu dawnej warowni w 1624 roku Baron Hans von Schönaich wybudował renesansowy dworek myśliwski. Założony został na planie nieregularnego ośmioboku z dziedzińcem w środku. Jego nietypowy kształt spowodowany był ukształtowaniem terenu.

Pierwsza budowla wzniesiona została w 1624 roku na średniowiecznym grodzisku, które w XII wieku było siedzibą kasztelanii, wymienionej w źródłach z czasów Bolesława Krzywoustego. Opiekę nad warownią pełniło księstwo głogowskie. Pałacyk Myśliwski wybudowano z inicjatywy barona Hansa von Schönaicha na istniejącym grodzisku stożkowym.

Pałacyk, jaki znamy obecnie, jest murowany z cegły i kamienia polnego, parterowy częściowo podpiwniczony, założony na planie wydłużonego nieco ośmioboku z prostokątnym dziedzińczykiem pośrodku. Dawniej otwarty, obecnie nakryty szklanym zadaszeniem dziedziniec łączy się arkadowo z obiegającym go korytarzem. Fasada, na której znajduje się wejście główne zwrócona jest na południe. Nad wejściem znajduje się płyta kamienna z dwoma kartuszami herbowymi.

W 1936 roku właścicielami dworu byli baronowie von Haugwitz ze Sławy. Dworek był wielokrotnie przebudowywany, a obecny wygląd zawdzięcza pracom prowadzonym w końcu XIX wieku oraz działaniom remontowym z lat 1981-1984. W XX wieku dworek często zmieniał swoich właścicieli, by ostatecznie trafić w ręce Gminy Sława. Aktualnie opiekę nad Pałacykiem Myśliwskim sprawuje Zespół Szkół Ponadpodstawowych w Sławie i pełni on funkcję hotelowo-wypoczynkową.

Kościół pw. Miłosierdzia Bożego w Sławie

Świątynia, którą dziś znamy jako kościół filialny pw. Miłosierdzia Bożego, ma długą historię. Została wzniesiona w latach 1834–1836 jako zbór ewangelicki pw. Trójcy Świętej według projektu wybitnego architekta Karla Friedricha Schinkla.

Po wojnie budynek służył jako magazyn, w ręce sławskiej parafii został przekazany w 1991 r. Utrzymany w stylu późnoklasycystycznym, wyróżnia się prostą, elegancką bryłą z cegły, z wieżą od zachodniej strony, założony na planie wydłużonego prostokąta. Wnętrze otaczają drewniane empory wspierane na słupach, a sufit zdobi dekoracja nawiązująca do kasetonów.

Nad ołtarzem znajduje się drewniana rzeźba Chrystusa Miłosiernego, autorstwa rzeźbiarza Mirosława Pateckiego. Warto wspomnieć, że obraz Matki Boskiej Rokitniańskiej i św. Józefa pochodzą z ostatnich lat, gdy świątynia stała się katolicką.

Kościół pw. św. Michała Archanioła w Sławie

Kościół pw. św. Michała Archanioła w Sławie usytuowany jest na zachód od rynku i na północ od zespołu pałacowo-parkowego. Parafia w Sławie istniała zapewne już w XIII wieku, ale pierwsza wzmianka dotycząca drewnianego kościoła pochodzi z 1404 roku. Pierwotna świątynia została zastąpiona murowaną, gotycką budowlą ok. 1500 roku. W roku 1524 kościół został przejęty przez ewangelików, jednak w wyniku wojny 30-letniej protestanckie świątynie były zwracane katolikom. W Sławie urządzono wyścig konny, decydujący do kogo ma należeć kościół. Wygrali go katolicy, a dwie podkowy zdjęte z kopyt zwycięskiego konia przybito do okien na zewnątrz świątyni.

Obecny kościół późnorenesansowy został wzniesiony w wyniku gruntownej przebudowy ok. roku 1604 przez Melchiora von Rechenberg, właściciela Sławy od 1587 roku. Wtedy to również nawę poszerzono w kierunku południowym. Gotycko-renesansowa budowla jest orientowana. Jest to obiekt murowany z kamienia i cegły, jednonawowy, założony na planie prostokąta, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium, z zakrystią i kaplicą od północy, wieżą od zachodu oraz kruchtą od południa. Budowla nakryta dachami wielospadowymi o pokryciu z dachówki ceramicznej, a prostokątna wieża, przechodząca w górnej części w ośmiobok, zamknięta jest hełmem w formie iglicy o blaszanym pokryciu. Elewacje są otynkowane, za wyjątkiem południowej, neoromańskiej kruchty, przeprute wysokimi oknami, zamkniętymi półkoliście. Wnętrze przykryte sklepieniami kolebkowymi z lunetami wypełnionymi stiukową dekoracją imitującą żebra wsparte na filarach.

We wnętrzu znajduje się ołtarz główny z początku XVII w. zawierający relikty wcześniejszego ołtarza z roku ok. 1560, którymi są drewniane polichromowane skrzydła umieszczone na rewersie obecnych skrzydeł. W XVIII wieku ołtarz poddany został barokizacji. W części centralnej zawiera płaskorzeźbę Ukrzyżowanego Chrystusa, a na skrzydłach bocznych sceny pasyjne („Modlitwa w Ogrójcu”, „Biczowanie”, „Umywanie nóg”, „Złożenie do grobu”), a w zwieńczeniu scenę Zmartwychwstania. Ołtarz boczny, późnobarokowy, wzniesiony w II poł. XVIII wieku, kulisowy, architektoniczny, z glorią w zwieńczeniu. Prospekt organowy z poł. XVIII wieku, późnobarokowy. Po 1945 r. przeniesiony z nieużytkowanego zboru ewangelickiego w Sławie. Sam kościół by wielokrotnie remontowany, m.in. w 1654, 1721 oraz 1765 roku, kiedy po pożarze wzniesiono nowe sklepienia w stylu barokowym. W roku 1830, 1889 i 1957 przeprowadzano renowacje obiektu.

Na szczególną uwagę zasługuje kamienna, wykonana z piaskowca polichromowanego ambona z 1619 roku – jest to arcydzieło sztuki kamieniarskiej. W XVIII wieku uzupełniona została o schody. Składa się z kolistej mównicy ustawionej na jońskiej kolumnie oplecionej winoroślą, prostokątnego ganku oraz baldachimu w kształcie gwiazdy, na którym umieszczone są gwiazdy, słońce, księżyc, a wśród nich widnieje kometa z jaśniejącym ogonem. Ambona prawdopodobnie jest jedynym zabytkiem na naszych ziemiach, który ma wyraźny związek z pojawieniem się w 1607 roku komety Halleya. Pojawienie się komety odbierane było przez ówczesnych mieszkańców Sławy jako zapowiedź nieuniknionego nieszczęścia. Na zaplecku ambony znajduje się następujący zapis ,,…ukazała się kometa, zwiastująca klęskę i nieszczęścia. Na podziękowanie Bogu za szczęśliwe oddalenie klęsk została ufundowana przez Hr. Rechenberg ze Sławy Śląskiej jako votum dziękczynne…”. Parapet korpusu ambony wypełniają cztery płaskorzeźby: Biblia ze świecą, wąż, Mojżesz z tablicami Dekalogu oraz Baranek Boży.

Jako przypałacowy kościół szlachecki oprócz sakralnej kościół ten pełnił również funkcję memoratywną. Znajdują się w nim renesansowe płyty nagrobne dawnych właścicieli miasta. Przedstawiają one sylwetki zmarłych w naturalnych wielkościach. Epitafia z piaskowca znajdowały się wmurowane za ołtarzem głównym (m.in. epitafium Anny von Glaubitz, podwójne epitafium Hansa von Rechenberga, epitafium nieznanej piętnastoletniej dziewczynki, cztery epitafia dzieci Siegmunda von Rechenberga) oraz na ścianach wieży – epitafium Nicola von Rechenberga. Do ważniejszych zabytków zaliczyć należy również późnogotycką drewnianą figurę Chrystusa Frasobliwego z poł. XVI wieku.

14 października 2018 roku Parafia przyjęła relikwie kapelana ludzi pracy – błogosławionego księdza Jerzego Popiełuszki. Relikwie zostały złożone w nawie bocznej ołtarza w specjalnie do tego przygotowanym relikwiarzu.

Przy świątyni znajduje się pomnik papieski w postaci głazu z tablicą informującą o pobycie w Sławie ks. Biskupa Karola Wojtyły. Obok kamienia rośnie dąb, który wyrósł z żołędzia poświęconego przez Papieża Jana Pawła II.