Region umownie nazywany okolicami Sławy leży w Polsce środkowozachodniej, na wschodnich krańcach woj. lubuskiego. Współrzędne geograficzne centrum wynoszą: 52 szerokości geograficznej północnej i 16 długości geograficznej wschodniej.
Geneza krajobrazu związana jest z lądolodem skandynawskim, który ok. 20 tyś lat temu nasunął się na te obszary. Był to okres zlodowacenia bałtyckiego, najmłodszego geologicznie na Niżu Polskim, w rejonie Sławy występują tu formy akumulacji lodowcowej w postaci wzgórz morenowych, oraz obniżenia dolinne, w których dnach usytuowane są obecnie jeziora rynnowe.
Wzgórza czołowo-morenowe w swych kulminacjach osiągają ok. 120 m n.p.m. i na południe od Sławy ciągną się wyraźnym półkolem. Najwyższe wzniesienie leży koło Starego Strącza - Stara Winna Góra 131 m n.p.m. Podobną genezę mają rozległe połacie moreny dennej falistej otaczającej zewsząd Sławę. Bezodpływowe kotlinowe zagłębienia świadczą o istnieniu w przeszłości brył "martwego lodu" . Na przedpolu wzgórz czołowo-morennych, w kierunku na południe ku dolinie Odry, rozciągają się utwory piaszczysto żwirowe zwane sandrami, które usypane zostały przez wody topniejącego lądolodu. Z kolei wzgórza leżące na północ od Sławy, na linii: Wieleń - Kaszczor - Świętno, to wydmy kopalne - formy eoliczne, będące tworem działalności akumulacyjnej wiatru (Białe Góry, Wieleńskie Góry).
W rytmie krajobrazu daje się zauważyć pewną strefowość, wzgórza porastają lasy, falistą morenę denną przeważnie zajmują pola uprawne otaczające wsie i miasta dużymi przestrzeniami. Wreszcie obniżenia pradolinne zajmują łąki i kilkanaście jezior. Największe z nich to Jez. Sławskie o powierzchni przekraczającej 800 ha, będące największym w woj. Lubuskim. W podziale fizyczno geograficznym Polski kraina ta nazywana jest Pojezierzem Sławskim (mezoregion), należącym do makroregionu Pojezierza Leszczyńskiego. Jeziora i zwarte kompleksy leśne to ogromne bogactwo Sławy i okolic, przyroda o każdej porze roku tworzy tu barwną mozaikę przyciągająca turystów i wczasowiczów. Centrum obszaru leży w zlewni Jez. Sławskiego, do którego wpadają rzeki i strumienie. Największymi dopływami są: Czernica, przepływająca przez Sławę i Cienica, która swoje źródła ma na łąkach pod wsią Krążkowo, przepływa przez grupę jezior tarnowskich, wieś Kuźnice Głogowską, osiągając Jez. Sławskie koło wsi Radzyń. Mniejszymi dopływami są: Radzyńska Struga, Jeziorna i Dębogóra. W Lubiatowie wypływa z Jez. Sławskiego Obrzyca, która poi ok. 60 km wpada koło Cigacic do Odry. W ujściowej Strefie Obrzycy znajduje się ujście wody pitnej dla aglomeracji Zielonej Góry.
Jezioro Sławskie wraz z Obrzyca tworzy początek malowniczego szlaku kajakowego ( Lubuski Szlak Wodny - dł. ok. 200 km, którym przez Kanał Dźwiński dotrzeć można rzeka Obra do Warty i dalej do piastowskiego grodu Santoka. W dolinie Obrzycy i Obry obserwuje się ciekawe zjawisko hydrologiczne zwane bifurkacją, polegające na rozdzieleniu się nurtu rzeki na dwa lub więcej ramion, które dalej płyną w różnych, czasem zmiennych kierunkach i należą do różnych dorzeczy.
Pojezierze Sławskie charakteryzuje się łagodnym klimatem. Położone na zachodzie kraju, poddane jest wpływom wilgotnych mas powietrza znad Atlantyku, co sprawia, iż klimat ma cechy oceaniczne - łagodne i krótkie zimy, lata natomiast nie są upalne. Średnia roczna temperatura powietrza wynosi 8,1 stopni Celsjusza. Opady są tutaj niskie, ok. 500 mm rocznie. Lato (średnia temperatura powietrza w ciągu doby powyżej 15 stopni) trwa około 100 dni, jest najdłuższe w naszym województwie. Okres wegetacyjny - 220 dni, należy do najdłuższych w Polsce, w przeciwieństwie do okresu zalodzenia jezior wynoszący ok. 65 dni (najkrótszy w Polsce).